Duister. Soms... Soms wou ik dat ik behoor daar. Soms heb ik voel me alsof ik daar thuishoren. Zwart is zo'n een rustige kleur. Het niet schijnt fel, je ogen niet verbrandt, je ogen kunnen rusten. Begrijp me niet verkeerd, ik graag licht, maar ik voel me meer vertrouwd met de duisternis. Zelfs als ik heb wel een kleurrijk leven, zal het met donkere kleuren. Ik gebruikt om mijn dagen tellen als mijn nachten en mijn nachten als mijn dagen. Er is iets goddelijk over het wachten op de geboorte van de zon te zien en er is iets geruststellend in rust je geest nawoorden. In volledige duisternis licht schijnt helderder. Soms...